Zabawy sensoryczne bez wielkiego bałaganu: pięć propozycji

Zabawa zmysłami nie musi zaczynać się od pojemnika wypełnionego drobnymi materiałami. Duża tkanina, spokojny ruch i chwila słuchania też dają okazję do odkrywania. Jeżeli nie masz ochoty sprzątać całego pokoju, wybierz propozycję, którą można odłożyć w minutę.

Najpierw miejsce i zgoda na udział

Przygotuj stabilną, wolną przestrzeń. Zostań obok i sprawdzaj, jak dziecko używa materiału. Dorosły wybiera przedmioty odpowiednie do wieku, bez małych części i luźnych sznurków. Udział może oznaczać dotknięcie, obserwowanie albo odmowę. Nie trzeba przełamywać niechęci na siłę.

Jeżeli maluch próbuje wkładać materiał do ust, zmień propozycję. Drobne ziarna, koraliki i podobne elementy nie są konieczne do odkrywania faktur. Więcej o doborze materiałów przeczytasz we wpisie o zabawach sensorycznych i bezpieczeństwie.

1. Miękko i gładko

Połóż duży, czysty kawałek miękkiej tkaniny oraz jeden odpowiedni gładki przedmiot, na przykład dużą zabawkę. Porównajcie dotyk dłonią. Możesz powiedzieć: „To jest miękkie”, bez oczekiwania, że dziecko poda właściwą nazwę. Nie przykrywaj twarzy ani nie owijaj materiału wokół ciała.

2. Dźwięk i cisza

Delikatnie stuknij otwartą dłonią o własne kolano. Zrób przerwę. Dziecko może odpowiedzieć swoim ruchem lub tylko słuchać. Wybierz cichą wersję i nie umieszczaj źródła dźwięku blisko uszu. Jeśli maluch się odsuwa, uszanuj to.

3. Duży ślad na papierze

Odpowiednia do wieku szeroka kredka i duża kartka pozwalają sprawdzić zmianę nacisku lub kierunku. Możesz narysować długą linię i zostawić przestrzeń na własne ślady. Nie musi powstać obrazek. Zasady pierwszego rysowania znajdziesz w poradniku o kredkach.

4. Toczenie dużej piłki

Usiądźcie na podłodze w bezpiecznej odległości i przetoczcie do siebie dużą, lekką piłkę odpowiednią dla wieku. Można robić to wolniej, zatrzymać ją dłonią albo obserwować, dokąd dotrze. Usuń z trasy meble z ostrymi krawędziami i nie rób zabawy przy schodach.

5. Znajomy przedmiot, inny sposób oglądania

Weź dużą bezpieczną zabawkę i obejrzyjcie ją z dwóch stron. Zauważcie kolor, szeroką powierzchnię lub wzór. Dziecko może potrzymać ją z pomocą, odłożyć albo wskazać coś zupełnie innego. Ciekawość nie wymaga zestawu specjalnych pomocy.

Spokojny koniec

Gdy zainteresowanie mija, nazwij zakończenie i odłóżcie materiał. Jedna krótka zabawa wystarczy. Nie musisz dodawać nowego bodźca za każdym razem, gdy dziecko robi pauzę.

Te propozycje służą wspólnej zabawie. Nie są diagnozą ani programem terapii. Jeśli reakcje na bodźce stale utrudniają dziecku codzienność, porozmawiaj o konkretnych obserwacjach z odpowiednim specjalistą. O programie grupy możesz także zapytać zespół Stefcio Lewcio.